۸۲ قبضه سلاح سرد در بخش لاریجان مازندران کشف شد
به گزارش پایگاه خبری ساری فردا و به نقل از حجتالاسلام زارعیان در گفتگو با خبرنگار گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی «بلاغ»؛ با تسلیت شهادت امام جعفر صادق(ع) اظهار داشت: شهادت امام ششم شیعیان، نهتنها پایان زندگی یکی از بزرگترین اندیشمندان جهان اسلام، بلکه نقطه عطفی در تاریخ هویت شیعه به شمار میآید. ایشان در دورهای زیستند که ساختار سیاسی جهان اسلام دستخوش تغییرات بنیادین بود؛ انتقال قدرت از امویان به عباسیان، ضعف حکومت مرکزی و آشفتگیهای سیاسی ناشی از نزاع دو خاندان، فضای کمسابقهای برای فعالیت علمی و فرهنگی فراهم کرد.
وی افزود: این شرایط، بهویژه برای امامی که سالها تحت فشار سیاسی قرار داشت، فرصتی پدید آورد تا معارف اهلبیت(ع) را با دامنهای گسترده عرضه کند و پایههای فکری مکتب شیعه را استوار سازد. امام صادق(ع) در این دوره نه به عنوان رهبر یک جریان محدود، بلکه در قامت مرجعیت علمی جهان اسلام ظاهر شد.
نماینده دفتر ولی فقیه در سپاه آمل با اشاره به گستره شاگردان آن حضرت خاطرنشان کرد: منابع تاریخی گزارش میکنند که بیش از چهار هزار شاگرد از محضر ایشان بهرهمند شدند؛ رقمی که در میان ائمه دیگر کمنظیر است. حضور شخصیتهای برجستهای همچون هشام بن حکم، محمد بن مسلم، مفضل بن عمر، جابر بن حیان و ابان بن تغلب در حلقه شاگردان امام، نشان میدهد که فعالیت علمی آن حضرت تنها به مباحث عبادی و فقهی محدود نبود، بلکه حوزههایی چون الهیات، فلسفه، کیمیا، منطق، تفسیر و علوم طبیعی را نیز دربرمیگرفت.
زارعیان افزایش چشمگیر حجم روایات و سامانگیری علوم حدیث را از مهمترین پیامدهای این دوران برشمرد و تصریح کرد: بخش اعظم میراث روایی شیعه امروز برگرفته از احادیث امام صادق(ع) است؛ بهگونهای که حدود نیمی از روایات موجود در کتابهای اصلی حدیثی شیعه به ایشان منسوب میشود. این افزایش، محصول برنامهریزی دقیق امام و تربیت راویان مورد اعتماد بود. ایشان به شاگردان خود آموزش میدادند که روش پرسش، نقد روایت و عرضه احادیث بر قرآن و سنت پیامبر را بیاموزند؛ نگاهی نقادانه و روشمند که موجب شد علوم حدیث در مدرسه امام صادق(ع) ساختاری علمی و قابل اعتماد پیدا کند.
وی در ادامه با تأکید بر ماهیت معرفتی گسترش تشیع در این دوره گفت: برخلاف تصور برخی، رشد شیعه در آن زمان تنها نتیجه اختلافات سیاسی با حکومت نبود، بلکه جامعه جذب معرفتی پیدا کرد. مردم وقتی میدیدند امام صادق(ع) در هر حوزهای پاسخی متقن و استدلالی ارائه میکند، به حقانیت مکتب اهلبیت(ع) تمایل پیدا میکردند. لذا تشیع در این دوره بیش از آنکه سیاسی باشد، معرفتی و فکری بود؛ نوعی از گسترش که پایدارتر و عمیقتر است.
این کارشناس دینی با اشاره به فشارهای حاکمیت عباسی بر امام صادق(ع) یادآور شد: با وجود این فضای علمی، منصور عباسی نسبت به نفوذ اجتماعی امام بیمناک بود و بارها ایشان را احضار، محدود یا تهدید کرد و سرانجام با توطئهای پنهان، آن حضرت را مسموم ساخت. شهادت امام صادق(ع) در سال ۱۴۸ هجری، نهتنها ضایعهای عظیم برای جامعه علمی آن دوران بود، بلکه برای شیعه آغاز مرحلهای تازه به شمار میآمد.
زارعیان در پایان خاطرنشان کرد: پس از ایشان، فشارهای سیاسی دوباره شدت یافت و بسیاری از شاگردان مورد تعقیب قرار گرفتند، اما میراثی که امام بنا نهاده بود بهاندازهای غنی و ریشهدار بود که توانست در برابر ناملایمات باقی بماند و مسیر آینده تشیع را روشن سازد. اگر امروز نظام فقهی منسجم، الهیات عقلانی و روش حدیثی دقیق در میان شیعیان دیده میشود، بخش عمدهاش را باید مدیون مدرسه علمی امام صادق(ع) دانست. ایشان در زمانی که بسیاری از راهها بسته بود، راه علم را گشود و با حکمت، استدلال و تربیت نیروهای فکری، پایههای مکتبی را بنا نهاد که بتواند قرنها دوام بیاورد.
انتهای خبر/
دیدگاهتان را بنویسید
ببخشید، برای نوشتن دیدگاه باید وارد بشوید